Na een super snelle treinrit vanuit Beijing kwamen we aan in Xi’an. Ook al zijn deze twee steden 911 kilometer van elkaar verwijderd, dankzij de bullettrain die op topsnelheid 302 km per uur bereikte duurde het maar 5 uur en 3 kwartier. Heel vreemd om te beseffen dat we met deze afstanden en tijden allang Nederland uit zouden zijn gereden maar hier in China zijn we maar net 1 of 2 provincies verder, zo groot is China.

Aangekomen Xi’an besloten we de stad te verkennen, we wisten op voorhand dat behalve de Terracotta Army er verder niet veel boeiends was in Xi’an. Op een witte mountainbike tandem, die we huurden van het hostel, vertrokken we en crosste we door de stad. Hierbij zagen we weer tempels en pagoda’s en ondanks dat Xi’an een “kleine stad” is in vergelijking met Beijing, zou Xi’an toch een grote stad zijn in Nederland. Wat het voor mij vooral leuk maakte was niet eens de dingen die we zagen maar meer het crossen door het verkeer. Als fietser hier zit je eigenlijk in niemandsland, want op de stoep ga je niet fietsen en op de grote weg met brommers, auto’s, bussen en vrachtwagens voel je je toch klein. En dat maakte het fietsen in Xi’an zo leuk. Daarbij kwam dat de mensen in Xi’an nu om twee redenen naar ons keken. Ten eerste zien ze westerse mensen op de fiets en ten tweede het is nog eens op een tandem. De gezichten van de chinezen zijn dan echt lachwekkend. Sorry dat ik het zo zeg en ik bedoel het niet beledigend maar als chinezen verbaasd kijken dan hebben ze echt een uitdrukking op hun gezicht alsof ze het niet meer snappen.

Na een pitstop in een parkje besloten we terug te fietsen. En tijdens dit ritje kwam er opeens een jongen naast ons fietsen die aangaf dat we moesten stoppen. Sanne en ik waren erg verbaasd maar we stopten wel. We vroegen aan de jongen waarom we moesten stoppen maar het enige engels wat er uit hem kwam was “stop”, “bicycle”, “ticket please” en “wait a minute”. Hij probeerde uit te leggen waarom hij ons aanhield maar we werden er niet veel wijzer van en opeens begon hij te bellen. Mijn eerste gedachte was dat het waarschijnlijk zijn fiets was en dat hij nu een knokploegje belde om ons van z’n fiets af te dwingen, want wij stapten natuurlijk niet van die fiets af voor we onze borg van 500 yuan van het hostel terug hadden gekregen. De jongen die ons aanhield gaf mij zijn telefoon om met iemand te praten die wel engels kon. Het bleek de eigenaar van de tandem te zijn die ons beschuldigden dat wij zijn tandem hadden gestolen. Dus ik werd al een beetje boos omdat we ondertussen al 15 minuten stil stonden en we werden ook nog eens beschuldigd dat we dieven waren. Na 5 minuten uitleggen dat we dezelfde dag uit Beijing waren gekomen en de tandem gehuurd hebben van het hostel waar we verbleven en dat we het bonnetje hadden als bewijs van huurovereenkomst werd er op gehangen. Wij dachten dat het hiermee gedaan was, maar alsnog mochten we niet vertrekken en na weer 5 minuten kwam de eigenaar aanlopen die aandrong dat de politie erbij betrokken moest worden. Hier hadden we natuurlijk helemaal geen zin in want dat betekende dat we uren verder zouden zijn met een zaak wat ons eigenlijk niets aanging behalve dat we onze borg terugwilden. Na 10 minuten aandringen dat de heren met ons mee mochten naar ons hostel om deze zaak met de hostel uit te vechten, gaven ze eindelijk toe. Dus met een escort fietsen we terug naar het hostel, waar we snel de fiets inleverden, onze borg terugkregen en ons meteen uit de voeten maakten. Wat er ook gebeurde wij wilden op geen manier betrokken worden bij deze zaak. Uiteindelijk bleek het dus dat het hostel ons een gestolen tandem heeft verhuurd want we zagen de tandem niet meer terug in de storageroom.

Gelukkig sloten we deze avond toch nog op een positieve manier af. Een vriend van mij (Rogier) die ook op wereldreis is en die ik helaas al 2 jaar niet meer had gezien was toevallig ook in Xi’an. Dat betekende natuurlijk dat we even moesten meeten en dat hebben we dan ook gedaan. Lekker op straat zitten bij eetstalletjes waar je uit allerei gerechten kon kiezen, een aantal biertjes erbij (zelfs Sanne had een liter op) en dit werd een top avond.

De volgende dag hadden we ons doel gezet op het Terracotta army en net als in Beijing met de grote muur wilden we niet met een tour meegaan maar zelf onze weg vinden naar dit fenomeen. Na wat zoeken en vragen welke bus we precies moesten hebben waren we binnen een uur ter plekke. Het Terracotta leger is gevonden door een boer die een put groef op zoek naar water maar tegen verwachting in iets heel anders vond. Tot op de dag van vandaag is de boer nog steeds aanwezig en tekent hij zijn eigen boek om zo nog een centje bij te verdienen. Want na zijn vondst was hij logischerwijs na waarschijnlijk een gouden handdruk zijn stuk land kwijt. Maar terug naar de befaamde standbeelden. Deze beelden bevinden zich in 3 hallen. Hal 1 is het meest bekend van alle foto’s die op het internet rondzwerven. Hal 2 en hal 3 zijn minder bekend en dat heeft ook een reden, hier zijn de beelden minder ver uitgegraven en/of in scherven. Mocht je het zelf een keer bezoeken, begin dan met hal 3 om hal 1 (het beste) voor het laatst te bewaren. Opzich was het mooi om te zien maar het indrukwekkende aan deze beelden was vooral de omvang en de hoeveelheid van deze beelden. En blijkbaar hebben 2 keer zoveel Chinezen aan de beelden (en het graf van de keizer) gewerkt dan aan de muur. Omdat deze beelden bedoeld waren om de keizer in het hiernamaals beschermen, zijn de beelden begraven met een tal van boobytraps. Deze boobytraps moesten natuurlijk geheim blijven, hierdoor werden alle 700.000 Chinezen die aan het graf gewerkt hebben vermoord en begraven in een massagraf in de omgeving van het Terracotta leger. Bizar he! En wat ook bizar is, is dat er dus maar 350.000 Chinezen aan de grote muur hebben gewerkt. Ongelofelijk!

Onze volgende post zullen we in het heerlijk drukke Shanghai zijn, waar we wederom een oude bekende tegen komen.