4 uur snachts kwamen we aan in Siem Reap, Cambodja (ons derde land) en moesten we nog opzoek naar een hostel. Mocht je je afvragen waarom we op zo’n onhandige tijd aankwamen in een stad dat voor een groot deel al aan het slapen is. Dat komt omdat als een buschauffeur in Cambodja zegt het is maar een half uur wachten voor de andere bus er is om over te stappen, dat je daar gerust 2 tot 2,5 uur bij op mag tellen. Ook moet gezegd worden dat het hard regende en onweerde waardoor we langzamer moesten rijden dan gepland.

Wachten op de bus om samen met Stefano en Andrea over te stappen

Tijdens deze busreis kwamen we Italiaan Stefano weer tegen (leren kennen op de slowboat in Laos) en leerde we Andrea uit Amsterdam kennen. En door de vertragingen besloten we gezamelijk een hostel te zoeken en daar te overnachten. En hollander dat ik ben, wilde ik eigenlijk niet betalen voor een nacht waar ik maar 2 uur gebruik van zou maken. Dus ik wilde twee uurtjes wachten in de lobby om zo om 6 uur ’s ochtends in te checken en te betalen voor een volle nacht. Maar omdat de kamer van Stefano 2 tweepersoonsbedden had, konden we bij hem op de kamer gaan en hebben we de kosten gedeeld waardoor “gierige” ik toch nog vrede had met betalen voor die korte nacht.

De volgende dag toch redelijk vroeg opgestaan, want we wilden de tempels zien. Met z’n vieren hebben we een tuk tuk genomen en zijn we naar de tempels van Angkor gegaan. Je hebt twee loops als je naar de tempels gaat. De kleine loop daar behoort de

Details in de stenen van de tempels van Angkor

beroemde Angkor Wat toe en de ruïne tempel (Ta Prohm) waar Angelina Jolie Tomber Raider heeft opgenomen. De grote loop is een loop met wat minder bekende tempels maar dat maakt ze er niet minder mooi om. We kozen om eerst de grote loop te doen zodat we de dag erna de korte loop met de fiets konden doen en zo meer vrijheid hadden in wat we wilden zien. Het is mooi en indrukwekkend om te zien dat zoveel jaren terug deze tempels zijn gebouwd met de hand, in ieder geval niet met apparaten die wij tegenwoordig kunnen gebruiken. En elke tempel, elke muur en elke steen heeft zoveel details dat je je afvraagt hoelang het heeft geduurd om één tempel te bouwen. Laat staan de tientallen die op Angkor grondgebied staan.

Wat de bezoeken aan de tempels een beetje minder maken, zijn al die kinderen die je voor één dollar iets proberen te verkopen. Van postkaarten tot aan armbandjes en tassen, allemaal voor “one dalluh”. En ik weet dat het sneu is voor die kinderen dat ze daar staan te verkopen in plaats van naar school te gaan en met hun vriendjes te spelen. Maar als er groep van ongeveer 10 kinderen door elkaar heen “one dalluh” roept en dat achter elkaar door, klinkt het bijna als een mantra en wordt het een beetje lachwekkend. Zo lachwekkend zelfs dat de roep “one dollah” een aantal dagen is blijven hangen bij ons als er iets van ons werd gevraagd……”ONE DALLUH”!!!

De tweede en laatste dag van ons bezoek aan de tempels was een….. hoe zal ik het noemen……. een lastige dag en vooral voor Sanne en Stefano. We hadden afgesproken om de tweede dag Angkor Wat bij zonsopgang te bezichtigen, dit betekende dat we om kwart voor 4 ’s nachts op moesten staan en uiterlijk kwart voor 5 op de fiets te stappen en te vertrekken richting DÉ tempel. Ik werd wakker en zag Sanne een sprint maken naar de wc om er vervolgens bijna een half uur op te blijven zitten. Ze had last van haar maag en niet het soort last van je maag waardoor je een boer laat, het serieuze werk was dit. Maar bikkel dat Sanne is wilde ze de fiets opstappen en het wonder aanschouwen. Beneden bij de lobby zien we Stefano aankomen lopen en hij zag er een beetje bleek uit en ja hoor ook hij had een nacht boven de wc gehangen. Andrea en ik hadden overigens nergens last van. Maar wat bleek, de avond ervoor zijn we met z’n vieren wat gaan drinken en blijkbaar zaten er in het drankje van Stefano en Sanne ijsblokjes van water dat uit de kraan gehaald is. En regel nummer één van het backpacken in dit soort landen is altijd water te drinken dat uit flessen komt, want kraanwater is niet altijd te vertrouwen. Dat was die ochtend ook maar weer eens bewezen.
Fietsend naar de tempel merk ik opeens dat Sanne iets harder begon te fietsen en weer harder en uiteindelijk zo hard dat ze twee vingers in de neus een sprint ettappe van tour de France kon winnen. Ik dacht dat ze op tijd wilde zijn voor de zonsopgang omdat we iets te laat waren vertrokken. Aangkomen bij Angkor Wat zette Sanne haar fiets opzij en zette het op een lopen. Ze moest weer hoognodig naar de wc….. zoals ik al zei….LASTIG!! Stefano en Andrea waren zo lief om op Sanne te wachten en gewoon gezamelijk de zonsopgang te bewonderen. Nadat Sanne weer terug kwam gingen we zitten op een grasveldje vlak voor Angkor Wat. We keken in de lucht en geen zonsopgang we keken nog eens goed in de lucht en wat zien we, dikke wolken die de zonnestralen tegenhielden en daardoor eigenlijk ons gehaast voor niets was. ……… vast niet nodig voor mij om het nog een keer te zeggen he ;).

‘Sochtends vroeg bij Angkor Wat

We hebben toch even een rondje gemaakt in Angkor Wat en zijn daarna naar de Tomb Raider tempel gegaan. Dit was ook een mooie tempel alleen konden we er nauwelijks wat van zien omdat deze werd overlopen door bussen met Japanse, Taiwanese en Chinese toeristen. En ik mag niet generaliseren maar ze zien er echt zo uit zoals je dat van ze verwacht, bewapend met 3 fototoestellen om hun nek en met elk fototoestel moet 3 keer het zelfde plaatje worden geschoten waardoor wijzelf niet echt aan de beurt kwamen om ons plaatje te schieten……….. ok zeg jij het maar……… ;).
Verder zijn we weer naar het hostel gegaan en heeft Sanne lekker op bed gelegen en heb ik ervoor gezorgd dat ze alles had wat ze nodig had. En dat heeft gewerkt de volgende dag deed haar maag niet meer raar en kon ze weer gerust langer dan een half uur buiten op straat rondlopen.