Hallo vanuit Laos!
We zijn inmiddels al een paar dagen in Laos en dit is ons tot nu toe zeer goed bevallen. Vandaar dat we een even niets hebben geschreven. Daarom nu een update over de laatste paar dagen, te beginnen met de grensovergang van Thailand naar Laos en daarna de slowboat naar Luang Prabang.

In Chiang Mai hebben we de bus geboekt naar de grensovergang in het stadje Chiang Khong. Althans dat dachten we dan. Na nadrukkelijk gevraagd te hebben of we echt bij de immigratiedienst te worden afgezet (waar ze natuurlijk ja op antwoorde) werden midden in de stad Chiang Khong afgezet. Dit was nog 5 km van de grens verwijderd. Moet je je bedenken dat we honderden km’s hebben gereden maar die laatste 5 km was dan weer niet mogelijk. Natuurlijk weten we wel waarom dat was. Zo kunnen de tuk tuk bestuurders ook nog wat geld verdienen aan de toeristen. Wat zorgen die thai toch goed

Op de voorgrond Thailand en op de achtergrond Laos

voor elkaar hè. Maar ja als je je bedenkt voor wat voor prijs je wordt “beroofd” kun je niet lang boos of geirriteerd blijven. Dus hop naar de grensovergang met de tuk tuk en ons paspoorten laten controleren aan de thaise kant van de grens. Het mooie van deze grens is dat er duidelijk een zichtbare scheidingslijn te zien is waar Thailand eindigd en waar Laos begint. Deze scheidingslijn heet namelijk de Mekong rivier. De rivier is misschien zo’n 100 tot 150 meter breed dus vanaf Thailand kun je Laos makkelijk zien.

Met de ferry staken we de rivier over om zo op Laotiaanse grond te stappen. Voor ons voelde dat best cool want op één of andere manier betekende dit dat we echt aan het reizen waren en dat het gevoel wat we in Thailand hadden (vakantiegevoel) hiermee een beetje wegviel.
Nadat we ons visum betaald en gekregen hadden zijn we op zoek gegaan naar een hostel in het dorpje Huay xai om één nacht te verblijven. De volgende dag zouden we de slowboat naar Luang Prabang pakken. Dit werd BAP Guesthouse, gerund door een niet op haar mond gevallen oud vrouwtje genaamd Fullmoon.

De volgende dag stonden we om 09.30 te wachten op onze pick-up om naar de “haven” van Huay Xai gebracht te worden. Hier lagen de slowboats al op ons te wachten. We dachten dat we te laat zouden zijn en vervelende plaatsen zouden krijgen, ook dachten we dat we de rit op houten stoelen door moesten brengen. Maar dat was gelukkig niet het geval. De stoelen in de boot waren oude autobanken. Daar waren onze billen heel blij mee, want 2 dagen op houten bankjes zitten was killing geweest. Het duurde even voor we vertrokken want de boot moest natuurlijk helemaal gevuld worden met toeristen om zo het maximale uit het ritje te halen. Eenmaal vertrokken begon de zon begon te schijnen en waaide er een lekker briesje door de boot heen. Daar kwam nog eens bij dat het landschap zo mooi was om te zien, dat het soms wel schilderijen leken. De bergen die soms omhult waren door wolken, de bomen en planten die zo mooi groen waren en kinderen die langs en in de rivier speelden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Dit maakte de eerste helft van onze tweedaagse boottrip heel erg makkelijk en gingen de 6 uur snel voorbij. Tijdens deze boottrip leerden we een boel mensen kennen die we gaandeweg onze reis in Laos steeds weer tegen zouden komen. Aangekomen in Pak Beng, onze pitstop voor één nacht, werden we naar ons hostel gebracht en hebben we lekker gegeten met uitzicht op de rivier en de bergen. Het is af en toe niet te bevatten dat je echt daar zit en dat het toch wel echt super cool is dat we daar zitten. Nu ik dit beschrijf, besef ik me dat weer. Ik ben een gelukkig mens op dit moment.

De volgende ochtend vertrokken we weer, dit keer zouden we 8 uur in de boot moeten zitten. Door de leuke mensen die we hebben leren kennen en de mooie landschappen gingen ook deze 8 uur redelijk snel voorbij. Om 6 uur ’s avonds kwamen we aan in Luang Prabang, maar daarover meer in de volgende post.

Onze eerste meters in Laos