Onze tweede dag in Prachuap  Khiri Khan (PKK) was een zeer leuke dag. En dat was niet alleen omdat we fietsend door de hele stad heen toerden, maar daar zo meer over.. Sanne en ik hebben dus twee fietsen gehuurd om 7 bezienswaardigheden te bezoeken. Althans, we mikten op 7 maar het zijn er uiteindelijk 6 geworden. Twee hiervan willen we graag met je delen. De één super mooi en de ander super leuk.

De eerste was een tempel genaamd Wat Tammikaram. Deze staat boven op een berg/heuvel die alleen maar bereikt kan worden door middel van een trap met 396 treden. We hadden de pech dat het die dag om 10 uur ’s ochtends al 40 graden was en we de route van zo hadden uitgestippeld dat deze tempel pas om 1 uur ’s middags aan de beurt kwam (wisten wij veel dat het zó heet zou worden). Dit betekende dat we ervoor moesten zorgen dat we voldoende water dronken voor we ons aan de ondernemig waagden. Ondanks de goede voorbereiding bleek de trap echt zwaar. Na elke 40 treden hebben we een pauze moeten nemen om op adem te komen. Ik moet wel zeggen dan Sanne het beter deed dan ik. Gelukkig hadden we leuke afleiding tijdens de beproeving. De trap werd namelijk bewoond door een tiental misschien zelfs wel een kleine honderdtal apen. Hierdoor konden wij tijdens onze adempauze lekker koekeloeren naar de apen terwijl zij dat ook naar ons deden. Je zag ze denken “gekke mensen, als de zon het hoogst staat de trap op lopen”. Maar na de 396ste tree konden we zien waarvoor we het hadden gedaan. De tempel zelf was helaas in vervallen staat en was erg oud. Maar het uitzicht was grandioos. Mooie gebroken witte stranden, blauw groen water, mooie witte wolken en zeer blauwe lucht. Het zag er soms gewoon uit als een foto uit een reizigers magazine.

Uitzicht op Wat Tammikaram

De tweede bezienswaardigheid was een tempel welke recht tegenover Wat Tammikaram stond. Alleen was het leuke van deze tempel dat er een live band speelden. Het was zelfs een rijdende band of eigenlijk een band waarvan de drummer op een soort kart rondom de tempel werd geduwd. Voor de band uit dansten ongeveer 20 á 30 personen. Achter de band liepen mensen met offers. Op het moment dat Sanne en ik de tempel wilden verlaten, vroeg één van de locals of ik niet mee wilde dansen. Jullie kennen mij ondertussen: ik ben de beroerdste niet. Ik heb dus vrolijk met ze meegedanst, al was dat wel zwaar voor mij. Want vergeet niet het was nog steeds zo’n 40 graden. Maar ik heb doorgezet en dat waardeerden de mensen daar heel erg. Zo erg zelfs dat alle vrouwen met mij wilden dansen en de mannen me bedankten dat ze het stoer vonden dat ik als “farang” (buitenlander) met ze mee deed. Ondanks deze hitte stonden de mensen te dansen alsof het niets was. Al waren alle mensen wel helemaal nat van de zweet maar dat deerden ze allemaal niets. Na 15 minuten moest ik vanwege de hitte toch voor gezien houden. Ik bedankte de mensen vriendelijk dat ik met ze mee mocht dansen. Want dit was ook echt een super leuke ervaring. Sanne heeft ook nog even met de dames en heren gedanst. Allebei hadden we na afloop zoiets van “is dit ons nou echt overkomen?!”zo cool!.

Dansen met de locals

Verder verliep de dag iets minder. Vanwege de hitte en ons tempo op de fiets hadden we onszelf een beetje opgeblazen en konden we aan het eind van de middag niets meer opbrengen. We hebben alleen nog treinkaarten naar Surat Thani gekocht om vanuit daar de bus naar Phuket te pakken. Omdat deze trein pas na middernacht vertrok, hebben we onze laatste uren in PKK gespendeerd in ons hostel en met een overheerlijke Pork Noodle soup op de plaatselijke markt.