In een taxi stappen bij 2 wildvreemde mannen en dan zijn die ook nog 50 plus. Dat zou ik thuis toch niet zo snel doen. Maar als je reist is alles anders. Toen we aankwamen in Copabana vroegen 2 italiaanse mannen (Filipo en Fransesco) of Amanda en ik ook naar La Paz gingen we konden namelijk met hen meerijden. Gratis en voor niks. Ze zagen er betrouwbaar en vriendelijk uit en ik had geen zin om 2 uur op een bus te wachten. En het woordje gratis deed het hem. Ik ben en blijf een Hollander 😉
Na een mooie rit door de bergen en langs het Titicacameer (ik bleef me verbazen over de uitgestrektheid hiervan) kwamen we aan in La Paz. Van een vriendin hoorde ik dat ik naar het Wild Rover Hostel moest gaan. Een Party hostel met goede kans om mensen te leren kennen. Toen ik daar in mn eentje binnen stapte voelde ik me erg klein worden en ik ben al niet zo groot. Het was super druk, muziek galmde luid door de gangen en mensen schreeuwden naar elkaar. Dit had ik de laatste paar maanden helemaal niet meer meegemaakt en was een beetje overrompeld. Ik kreeg een bed in een kamer met 5 andere jongens. Ik raakte aan de praat met Jackson, een 21 jarige Amerikaan. Hij en Chris, een andere Amerikaanse jongen, hadden ’s ochtends uit een hotel geabseilt en gingen dan ’s middags weer doen, als ik wilde kon ik mee. Toen ik ’s middags door La Paz liep kwam ik ze tegen op weg naar t abseil gebeuren. Ik besloot met ze mee te gaan want ik had toch niks anders te doen. Eerst zou ik alleen kijken, daarna wilde ik het ook wel doen op de normale wijze. Je kon namelijk op 2 manieren naar beneden: kont eerst of gezicht eerst. Ik koos voor budfirst maar toen ik in het harnas gehesen werd, werd ik overgehaald naar face first.. Aaarrgghhh! Die eerste 2 seconden waren me toch eng. Je staat boven op een gebouw (50m) en je moet je 90 graden laten zakken zodat je het gebouw ‘af kan lopen’. Ik wilde stoppen en alsnog voor budfirst kiezen maar ben toch doorgegaan. En gelukkig maar want het was heel gaaf om te doen.

De rest van de week ben ik met Chris en Jackson opgetrokken. In het hostel sloten ook Kevin, Brent, Ella, Olivia en nog een paar bij onze groep aan. Uiteindelijk hadden we avonden met 15 man. Heel gezellig. Na een kleine week in La Paz, compleet met Chollita Wrestling en al zijn Brent, Chris, Olivia, Ella en ik naar Uyuni gegaan om ze zoutvlaktes te doen. Dat is echt een aanrader. Het was compleet wat anders dan alles wat ik al gezien heb. En we hadden prachtig weer. Naast de zoutvlaktes hebben we geisers gezien op 5000m hoogte, lagunes, hotsprings, woestijn en vulkanen. Top ervaring!

Na Salar de Uyuni ben ik met Chris en Kevin, die was ondertussen ook weer aangesloten, via Potosi naar Sucre gegaan, de hoofdstad van Bolivia. Hier heb ik weer spaanse les gevolgd. Ook Brent die nog even heen en weer naar La Paz ging sloot zich later weer bij ons aan in Sucre. Hij nam Julie met zich mee die we ook in La Paz hadden leren kennen. Het was lekker om een paar weken met dezelfde mensen op te trekken. Je hoeft niet elke keer jezelf opnieuw voor te stellen en mensen te leren kennen. Helaas komt aan alles een eind, zo ook aan het reizen met een groep. In het 2e weekend in Sucre ging iedereen zijn eigen kant weer op. Brent en Chris terug naar La Paz, Kevin naar Uruguay, Julie naar Uyuni en ik naar Argentinië.