Pfffff dat was even wennen zeg, dat alleen zijn. Gelijk in m’n eerst uur alleen ging het al mis.. Naja mis is een groot woord, maar ik gebruik het toch. Levy en ik zouden op 21 maart vanuit Cusco allebei naar een andere plek in Peru vertrekken. Hij naar Lima en ik naar Arequipa. Nadat ik natuurlijk jankend (jullie kennen me ondertussen) afscheid had genomen van Levy, zijn bus ging namelijk een uur eerder, werd mij verteld dat mijn bus helemaal niet ging. Sta je dan, in je eentje, snotterend.. Blijkbaar was de staking van de mijnwerkers een paar dagen vervroegd en gingen er geen bussen naar het zuiden. Lekkere vuurdoop. Na 2 hele dagen vastgezeten te hebben in Cusco besloot ik via een omweg naar Arequipa te reizen. Alles beter dan langer op een plek te zijn waar ik helemaal niet meer wilde zijn. Het vastzitten droeg niet bij aan een positief gevoel. Ik hoopte dat ik me lekkerder en minder eenzaam zou voelen in een nieuwe omgeving en in een hostel met meerdere mensen.
Via Nazca reisde in met de bus van Cusco naar Arequipa. Na 27 uur kwam ik s’ avonds eindelijk aan op m’n bestemming. ‘S ochtends bij t ontbijt bleek dat het hostel leeg was, op 1 Amerikaans meisje na. Ze vertelde me dat het de week ervoor poepie druk was. Dit was ook te danken aan de stakingen en dat iedereen de dag ervoor kans zag om weg te gaan. Gezellige boel dus 😉 De eerste dag ben ik alleen Arequipa gaan verkennen, een leuke stad met een mooi en oud klooster. ‘S avonds heb ik samen met Amanda (het Amerikaanse meisje) gegeten en spraken we af de volgende dag samen een marktje te bezoeken. Daar kwam ter spraken dat zij graag naar Copacabana (Bolivia) wilde het Titicacameer te zien. En dat was precies wat ik ook wilde. Ons plan was dus snel gemaakt. We zouden de volgende dag na de markt samen naar Bolivia reizen. Ik was super blij dat ik iemand had om een paar dagen mee te reizen. Wat scheelt dat zeg, qua gevoel.

Vanuit Arequipa hebben we een bus genomen naar Puno, een stad aan het titicacameer maar dan aan de Peruaanse kant. Geen aanrader.. De volgende ochtend zijn we heel vroeg naar het busstation gegaan en konden we direct op een bus naar Copacabana stappen. Na ongeveer 4 uur stonden we in de haven van Copacabana. Zowel Amanda als ik hadden van mensen gehoord dat we naar Isla del Sol moesten. Een eiland op het Titicacameer. Zo gezegd, zo gedaan. Om 16:00 meerden we aan op een prachtig eilandje. Het titicacameer is zo ontzettend groot dat het wel een zee lijkt. Op Isla del sol hebben we een korte wandeling gemaakt. Amanda had last van de hoogte (3860m) dus we konden niet al te ver. Maar het was schitterend. We stonden boven op een berg en keken uit over het gladde meer. In de verte zag je besneeuwde toppen van het Cordillera Real gebergte liggen. Het was zo rustgevend, echt heel mooi. Het deed me wel heel erg denken aan Nieuw Zeeland. Maar ik denk dat als je daar geweest bent, je gewoon verwend bent met natuurschoon.
Omdat de vriend van Amanda binnen een aantal dagen aan zou komen in Peru kon zij niet langer dan 1 dag op het eiland blijven. Ik had geen zin om in mn eentje langer te blijven en besloot de volgende morgen met haar mee terug te gaan naar Copacabana. Daar pakte zij de bus terug naar Peru en ben ik in een taxi naar La Paz gestapt bij 2 italiaanse mannen. Hoe dat afliep lezen jullie in het volgende blog.