Het zevende land alweer! Na het zo goed georganiseerde en gestructureerde Japan, was Indonesië een kleine omschakeling. Toeterende auto’s, voorbij racende scooters, straten vol straatverkopers en het openbaar vervoer wat komt en gaat wanneer het uitkomt (we waren bijna vergeten hoe dat was). Om onze lange reis van uit Japan even te onderbreken (29 uur onderweg van Okinawa naar Jakarta) hebben we 1 nachtje in de hoofdstad geslapen.

Prambanan & Borobudur

De volgende dag zijn we doorgevlogen naar Yogyakarta en daar begon ons nieuwe avontuur. Het voelde voor mij een klein beetje als thuiskomen. Ik denk dat dat vooral kwam omdat ik 3 jaar geleden met mijn vader door Java en Bali gereisd heb.

Vanuit Yogya hebben we een dag een tempeltour gedaan langs de Borobudur, grootste boeddhistische heiligdom van de wereld en de Hindoeïstische tempel Prambanan.

De volgende dag begon onze trip langs de 2 bekendste vulkanen van Java; de Bromo en Ijen. We werden ’s ochtends vroeg opgehaald om 10 uur later bij onze homestay in Cemara Lawang afgezet te worden. Cemara Lawang is een dorpje op de rand van een grote krater. In deze krater staan 3 andere vulkanen, waaronder de Bromo. Na 5 uurtjes slaap ging om 03:00 uur de wekker. We wilden vanaf de krater van de Bromo de zonsopgang zien. Het zou ongeveer een uurtje lopen zijn, maar omdat mij vader en ik er vorige keer ‘iets’ langer over hadden gedaan besloten we onze tijd te nemen. Tijdens het lopen hebben we de mooiste sterrenhemel tot nu toe gezien. De lucht was gitzwart, er was geen maan alleen maar miljoenen fonkelende sterren. Eenmaal op de vulkaan hebben we een mooi stil plekje gevonden waar we een goed uitzicht op de komende zonsopgang. Dicht tegen elkaar aan (het was super koud, 9 graden met harde wind) zaten we te genieten van de stilte en de kleurverandering in de lucht. De zonsopgang was een beetje bewolkt maar daarom niet minder mooi.

sunrise vanaf de Bromo

Om half 10 werden we alweer opgehaald om naar de volgende bestemming te gaan, Kawah Ijen. Dit is een vulkaan met een felblauw kratermeer. Volgens mijn vader, broertje en Chantal mochten we dit echt niet missen. Ook het blue fire mochten we niet overslaan, het is namelijk een van de weinige plekken op aarde waar je dit kan zien. Blue fire is zwavel wat aan de oppervlakte ontbrandt als blauw vuur. Je kan dit alleen ’s nachts zien. Het hotel waar we verbleven zou ons om 00:30 wakker maken en ons vervolgens naar de voet van de vulkaan rijden. Samen met nog een ander diehard stel stonden we om 1:30 onder aan de vulkaan. Gids Rashid (een local van 17) bracht ons naar boven. Het was alleen maar klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Maar omdat het donker was, lekker fris en er een redelijke wind stond ging het verbazend makkelijk. Na ongeveer een uur stonden we boven aan de krater, in de verte beneden ons zagen we het blauwe vuur al vlammen. Via een rotsachting, smal paadje daalden we af de krater in. Vlak naast de bron van het vuur zag je de grote blauwe vlammen langs de stenen likken. Af en toe moesten we naar de grond duiken als een een grote zwavelwolk onze kant op dreef. Ademend door een zakdoek zaten we dan te wachten. Best spannend. Maar het was het zeker waard:

Na het blauwe vuur zijn we de krater weer uitgeklommen en naar het viewpoint op de krater rand gelopen. Hier hebben we de zonsopgang gezien. Naja gezien… Er zat een andere vulkaan in de weg. Later hoorden we dat als we iets doorgelopen waren we wel een mooi opgang hadden gezien. Tsja, je kan niet alles hebben he. Toen de zon eenmaal op was hadden we een prachtig uitzicht op de vulkaan en haar kratermeer.

Kawah Ijen